JE NE COMPRENDS PAS

 

 

 

een verhaal over een meisje, haar broer en de zee. elle s' appelle isabelle et il mange une orange. en afscheid nemen bestaat niet.

voor je ne comprends pas liet peter seynaeve zich inspireren door de melancholie van de zee en de onmogelijkheid van afscheid nemen. hij schreef een tekst voor een meisje dat in haar eigen fantasiewereld leeft, geïnspireerd door de strandportretten van fotografe rineke dijkstra. het meisje zet zich af tegen de realiteit van de volwassenen om haar heen en weigert zich neer te leggen bij de gedachte dat haar broer misschien wel nooit meer terugkomt. net zoals in een kortfilm wordt in 20 minuten tijd een hele wereld opgeroepen.

je ne comprends pas werd gecreëerd in november 2006 voor het 15e bronksfestival. peter seynaeve kreeg de opdracht een korte voorstelling te maken voor kinderen vanaf 10 jaar, in het kader van de voorstellingenreeks 5 x kort, een initiatief waarbij artiesten werden gevraagd om voor het eerst iets voor kinderen te maken.

met: benny claessens, margot hallemans, simon van buyten en isabelle van hecke
regie: peter seynaeve
dramaturgie: ans vroom
kostuums: ilse vandenbussche
licht: mark van denesse
foto's

‘peter seynaeve imponeert met zijn piepjonge actrice margot hallemans. in een onbeschaamd bikinietje blikt zij zonder verpinken de zaal in, als een strandmadeliefje dat wacht tot haar verdronken broer weer uit het water opduikt. haar moeder weet er geen blijf mee, seynaeve deed dat duidelijk wel. hij bevestigt hier zijn unieke oog voor de kracht van jongeren op scène.’ (07/11/2006 - wouter hillaert - de morgen)

‘je ne comprends pas (vanaf 11 jaar) heeft de spankracht van een kortverhaal en de gebaldheid van een miniatuur. in zijn uitwerking is deze beknopte tijdsnee haast zo beeldend als een schilderijtafereel. peter seynaeve schreef een verhaal over een meisje dat op het strand op haar broer wacht. ondanks haar korte duur weet deze voorstelling een diepgang en onderhuids drama op te roepen.’ (09/11/2006 - geert sels - de standaard)

'op tweetakt valt het vlaamse je ne comprends pas op door de poëzie en het serieuze thema. (...) hoewel de bak amper twee bij twee groot is, voel je de beklemmende hitte van een zomerse dag aan een immens strand en lopen de koude rillingen van ontroering over je rug.' (mei 2007 - brechtje zwaneveld - theatermaker)

<< home