CEMENT

 

 

 

ouders gaan dood. kinderen blijven leven en nemen hun rol over. en later krijgen zij ook kinderen en gaan zij ook dood. zo gaat dat.

de roman de cementen tuin van de britse schrijver ian mcewan inspireerde de makers van as you like it en thierry tot het schrijven van een nieuwe theatertekst, die het verhaal vertelt van vier kinderen die na de dood van hun ouders alleen achterblijven. ze sluiten zich af van de wereld en creëren samen hun eigen universum, waarin ze zelf de regels bepalen.

ze slaapt
ze is ziek en ze slaapt
ze slaapt ja
heel diep
diep onder de grond.


met: margot hallemans, femke heijens, ruben hendrickx en simon van buyten
tekst: peter seynaeve en ans vroom, gebaseerd op de cementen tuin van ian mcewan
regie: peter seynaeve
dramaturgie: ans vroom
licht: mark van denesse
kostuums: ilse vandenbussche
decorontwerp: peter seynaeve
foto's


'Net als in zijn vorig werk met jonge acteurs maakt Peter Seynaeve ook van Ian McEwans roman The Cement Garden een ingedikt sfeerpalet waaruit een verhaal opbloeit, in plaats van omgekeerd.
Veel tijd wordt gegund aan ‘zijn’ op scène, om plotse stroomstoten des te meer kracht te geven (…) De sterke observator in Seynaeve weet een spelomgeving te creëren waarin zijn jonge acteurs een tedere, jongvolwassen erotiek toch weten te belichamen met grote naturel.' (06/11/2008 - wouter hillaert, de morgen)

Door ver weg te blijven van elke psychologisering krijgen we hier geen personages te zien maar vier jonge mensen die enkel door hun zijn een doordringende en claustrofobische sfeer weten neer te zetten. De momenten van verstilling, waar het pure zijn tot een hoogtepunt wordt gevoerd, weten de buitenissige situatie van deze kinderen nog scherper te schetsen (...) Het gezelschap JAN is er in geslaagd om een sterk verhaal nog sterker te brengen en de toeschouwer onder te dompelen in de tragische, uitzichtloze situatie van deze vier kinderen. (26/11/2008 - carmen van cauwenbergh, goddeau.com)

JAN bracht de complexe vertelling terug tot de kern, zonder hierover een oordeel te vellen: vier kinderen verliezen na hun vader ook hun moeder en bewaren haar in de kelder uit angst om door de kinderbescherming uit elkaar te worden gehaald.
‘De vier acteurs – twee jongens en twee meisjes – lijken hun personages niet te spelen maar ‘te zijn’. Volkomen ongekunsteld bewegen ze zich over de speelvloer, hun spel is overrompelend naturel.
Ze zijn gevangen in de beklemmende situatie die hen is overkomen.
Een benauwdheid die ook in het doeltreffende toneelbeeld tot uiting komt.
(01/01/2009 - sara van der kooi, corpuskunstkritiek.nl)




<< home