BETTY & MORRIS

 

 

 

betty & morris wordt een liefdesverhaal, of beter gezegd: een poging tot een liefdesverhaal. een voorstelling over de impact van een eerste verliefdheid, de tragiek van het volwassen worden en het verlies van onschuld, gespeeld door drie koppels van 10 tot 40 jaar.

met: kaat arnaert, ruben hendrickx, romy louise lauwers, szaga lauwers, jelle marteel en koen van kaam
tekst en regie: peter seynaeve
dramaturgie: ans vroom
vormgeving: peter seynaeve - richard hutten
licht: mark van denesse
kostuums: ilse vandenbussche
geluid: senjan jansen
coproductie: NTGent en theater zuidpool
foto's

‘betty & morris maakt indruk met zijn breekbaarheid, prikkelt met beelden vol verbeelding en raakt zoals kunst dat zelden kan. (...) De drie scènes staan er, komen binnen, en minstens op één moment doet het zeer om ernaar te kijken, alsof het raakt aan je eigen reservoir van opgeborgen leed. Dat is straf.’ (Griet Op De Beeck - De Morgen)

‘Hun liefdesverhaal, geboren uit een onversneden goesting om de liefde tussen twee mensen in haar puurste vorm te ensceneren, is een lang theatergedicht. Beweging na beweging, woord na woord is weloverwogen gekozen en wordt met de nodige precisie op scène gezet. (...) Het maakt deze betty & morris tot een kostbaar kleinood dat de reputatie van JAN bevestigt als theatergezelschap dat imponeert met less is more-toneel. En het toont dat de liefde geenszins een platgetreden onderwerp is. Zolang ze maar met finesse, inventiviteit en gracieus verbeelde sensualiteit geënsceneerd wordt.’ (Els Van Steenberghe – knack.be)

‘Het gaat Seynaeve nergens om het verhaaltje. Hij handelt in stemmingen, verliesgevoelens, onopzichtige opzichtige poses. In vrouwelijke overgave aan mannelijke fysieke realiteit. Gek, hoe weinig dat wil vertellen en toch zoveel verbeeldt. Want wat zich over de liefde niet zeggen laat, kan je wel zichtbaar maken. (...) Alles is mogelijk, dat is van dit theater de grootste rijkdom. (...) Het leven wordt gebouwd op breuken. En net daar maakt JAN theater van. Theater op het scherpst van de snee.’ (Wouter Hillaert – De Standaard)

 

<< home